Levend

Tiny en Ton Verwer

In het vierde interview in deze serie dit keer twee vrijwilligers die bijna elke zondag achter ons in de kerk zitten. Het zijn bekenden, Tiny en Ton Verwer.
Ze zijn al 46 jaar getrouwd en wonen net zo lang aan het Zuideinde. Het casco van hun huis werd gebouwd door de in Oostzaan bekende aannemer Siem Havik, daarna hebben ze het zelf afgebouwd.
Ze hebben een enorme staat van dienst als het om vrijwilligerswerk gaat!
Ton, altijd actief, Tiny nu herstellende van een heupoperatie. Toen ik bij ze aankwam was Ton druk met de achterstallige betalers van Kerkbalans.
We drinken een kopje thee, met lekkere chocolaatjes. Tiny, ondanks haar krukken, is weer actief met het schenken van de thee.

Wat drijft jullie om zoveel van je tijd in vrijwilligerswerk te steken?
Ton: ‘in de familie Verwer was het een strikte naleving van de christelijke beginselen. We werden ondergedompeld in de heilige vijver en zijn er bijna in verzopen. Het credo was dat je dienstbaar moest zijn.’ Vader Verwer was destijds voorzitter van de Evangelisatie. Als er iets te doen was in de Evangelisatie zei pa dat zijn jongens dat wel konden doen. Iedereen werd ingeschakeld om een taak te doen.
Tiny werd meegezogen in de werkzaamheden. Toen ze in de familie kwam, vroeg vader Verwer of ze tiepe kon (niet typen) want dan kon ze wel helpen om het Hervormd Geluid vorm te geven, destijds het maandblad van deze rechtzinnige gemeente.
Tiny: ‘mijn moeder is Hervormd en mijn grootouders waren dat ook.’ Ze ging niet naar een Christelijke school maar wel naar de zondagsschool.
Zo zijn de vrijwillige werkzaamheden (tot op de huidige dag) van Tiny geweest: typen van liturgieën, stencilen, leesroosters maken ten tijde van ds. Nicolai. En nog steeds worden alle liturgieën, flyers en dergelijke door Tiny gemaakt, alhoewel de meeste vandaag de dag worden aangeleverd zodat ze nog alleen maar gekopieerd moeten worden. En niet alleen dat, maar daarover later.

Speelt het geloof hier ook een rol in?
Ton, ‘ja, vanuit het geloof, samen gemeente zijn, anders zouden we het niet gedaan hebben of doen. Iets proberen op te bouwen.  Nu zijn de geloofsregels niet zo streng meer. Destijds mochten we niet schaatsen of een ijsje kopen op zondag, en vul verder maar in.’
Vroeger was het dus na het avond eten Bijbellezen, zondagsschool, catechisatie, alles veel strenger dan nu. Het geloof benaderen beiden heel simpel. Geen moeilijke discussies of vragen over Genesis of andere hot items.
Tiny: ‘de gemeenschap in de kerk is ook belangrijk, en de preek is soms erg goed zodat je weer met een fijn gevoel naar huis gaat. Soms boeit de preek je niet, maar zing je weer mooie liederen.’

Ik wil eens precies weten wat zij allemaal voor vrijwilligerstaken op zich nemen/hebben genomen. Ton is aan het afbouwen, hij was ongeveer 35 jaar penningmeester van het plaatselijk CDA, hij volgde destijds Koen Horden op. Hij was 28 jaar penningmeester van de diaconie, destijds begonnen toen Dick Nicolai hier predikant was met Sophie Reeling Brouwer, met Willie Dijkema en Jan de Waal. Daar kijkt hij nu nog met veel plezier op terug.

Dan vertelt hij over hun eerste activiteit in de diaconie. Samen met Jan werden de al jaren bestaande GNWS stukken, (Grootboek Nederlands Werkelijke Schuld) verkocht. Die stukken lagen er maar en brachten niets op. De opbrengst hiervan werd belegd in diaconie-vriendelijke beleggingen. Tot op de huidige dag plukt onze diaconie de financiële vruchten van die beleggingen.

Terwijl Ton zo actief was deed Tiny op de achtergrond haar typewerk, op zolder stond het stencilapparaat. Wat een werk was dat toen!
Tiny: ‘ik zat in het schoolbestuur, hielp met het organiseren van de musicals, was zwemmoeder en klaar-over.’
Na een tijdje thuis te hebben gewerkt voor Roel Dijkema ging ze aan de slag bij het Pedologisch Instituut in Amsterdam waar ze 20 jaar werkte. Roel was daar financieel directeur.
Maar toch was er ruimte voor vrijwilligerswerk.
In 1997 vraagt Arie van Tol of ze Kerkbalans wil overnemen, dat doen ze samen. Tiny doet de inboekingen en Ton het ledenbestand.
Het gebruikte programma is nogal ingewikkeld, Ton doet regelmatig een cursus om de materie bij te houden.

Hoe bewaak je je grenzen?
Ton: ‘dat deed mijn hartaanval in 1994. Mijn moeder zei altijd dat ik een kaars was die aan twee kanten brandde, altijd actief en in de weer.’
Tijdens een volleybaltraining krijgt Ton pijn op zijn borst en heeft een hartaanval. Vanaf die tijd moet hij het wat rustiger aandoen.
Hij speelde zelf eerste divisie volleybal, Werd landskampioen met de dames van DeltaLloyd/Amvj, kortom, Ton was zoals altijd enorm actief.

Tiny: ‘soms moet je ook nee kunnen zeggen, vroeger durfde ik dat niet.’
Ze heeft jarenlang het BJC schoongemaakt, Liturgisch bloemschikken gedaan en ze schenkt op zondagochtend koffie (als ze dienst hebben) met dochter Joyce. Het is dan ook gezellig!
Ton: ‘ik heb vanaf mijn 12e saxofoon gespeeld bij Crescendo, ik was 10 jaar voorzitter en deed de verhuur van de Notenkraker. Ik beheerde 42 jaar de Notenkraker.’Hij speelt nog steeds in het orkest, maar daarnaast ook in het saxofoonkwartet, hij is een gezelligheidsdier, dat is duidelijk.
Ton kreeg in 2009 een lintje voor al die activiteiten die hij deed en nog steeds doet voor de Oostzaanse gemeenschap!

Waar halen jullie je voldoening vandaan?
Ze werken goed samen, het is een soort sport om aan het eind van Kerkbalans toch op 0 uit te komen. Dat geeft ze veel plezier en ook voldoening. Het bedrag dat jarenlang werd opgehaald voor Kerkbalans wordt langzaam minder. Dat er automatische betalingen zijn van zowel Kerkbalans als de abonnementen van Kerkbuurten, daar worden ze blij van!

Wat voor effect had jullie vele vrijwilligerswerk op jullie kinderen?
Samen: ‘wij werden door onze ouders gestimuleerd om dat te gaan doen en wij hebben onze dochters ook weer aangespoord om mee te doen.’
Beide dochters zijn actief bij de kinderkerk en de crèche en zitten allebei in de ouderraad van De Korenaar.
We praten over eventuele opvolgers van al dat vrijwilligerswerk. Wie zou die taak van ze willen overnemen? Voor het kerkelijk bureau zou iemand gevonden moeten worden die naast interesse voor financiën ook verstand van computerprogramma’s moet hebben.
Ze geven voorbeelden van de complexiteit van het programma Ledenregistratie Protestantse Kerken, alles is gekoppeld en je kunt niet zomaar een aanpassing doen.

Gelukkig willen ze allebei nog wel even aanblijven in hun functie, maar ze kijken wel om zich heen of er iemand is die deze taak van ze wil overnemen.

Gaat het goed met jullie?
Ton werkt nog 2 dagen in de week bij Twinfilter, hij heeft daar facilitaire taken, dat bevalt hem nog heel goed.
Tiny is herstellende van een heupoperatie en ze herstelt goed! Ze zette zelf de thee. Maar ze vertelde wel dat Ton tijdens haar ziekenhuisperiode erg goed heeft ondersteund met stofzuigen en koken!
Tiny wil gelijk van de gelegenheid gebruikmaken om iedereen die haar een kaartje stuurde, van harte te bedanken! En ook voor de bloemen die ze afgelopen zondag mocht ontvangen.

Lieve Tiny en Ton, hartelijk dank voor jullie gastvrijheid en dit bijzondere interview! We zien elkaar zondag weer!
Frieda Flens-Meijer