(Levens)Verhalen

Annie  Lust-Verdoorn

In het vijfde interview in deze serie ben ik in vergelijking met vorige maand één huisdeur opgeschoven. Ik ben bij Anny Lust-Verdoorn, wonend aan het Zuideinde. Zij komt uit Rotterdam en woont sinds één jaar na haar trouwen in dit huis. Ze woont samen met haar man Arie en het nodige buiten aan dieren. Bijna elke Oostzaner kent de familie Lust, actief bij meerdere verenigingen en organisaties.

Ik zit lekker bij de warme gaskachel met een kopje thee en we praten gezellig over het leven en werken van Anny omringd door veel familiefoto’s, de trouwbijbel van haar grootouders en diverse dingen met Oostzaanse afbeeldingen. Al bij het binnenstappen wordt mij te verstaan gegeven dat het geen ge-mevrouw en ge-u moet worden, daar houdt Anny niet van. Ik heb mijn best gedaan, al klonk er nog wel eens een u tussendoor.

Hoe kwam je bij het vrijwilligerswerk?

“Ik had moeite op school met rekenen en taal. Alles wat ik uit mijn hoofd kon leren, kon ik wel goed. Na de lagere school ging ik naar de huishoudschool en daarna deed ik de opleiding Kinderverzorging. Thuis in Rotterdam, liep ik ook al collectes, bijvoorbeeld voor het Rode Kruis. Toen ik 18 was, ging ik weg uit Rotterdam om te werken in Petten in de vakantie-kolonie. Daar heb ik vrijwillig mijn EHBO-diploma gehaald en ben ik bij de EHBO beland. Later ging ik met een vriendin mee die in Oostzaan ging werken en kwam ik bij het ‘Verpleeghuis’ terecht. (Voor niet-Oostzaners: het verpleeghuis was gevestigd in wat nu ‘de Kolk’ is en was bestemd voor oudere mensen en kraamvrouwen, red.) Ik woonde daar intern, de dakkapel die je aan de achterkant nog ziet, was van mijn kamertje. Vandaaruit ben ik meegegaan naar de Lishof als ziekenverzorgende. Via dr. Thorbecke kwam ik bij de EHBO in Oostzaan. We hebben ook aan veel wedstrijden meegedaan, zijn zelfs een keer 3e geworden bij landelijke wedstrijden. Op een gegeven moment ging ik daar ook bestuursfuncties vervullen. Na het ongeluk met mijn zoon Cor, kwam ik in aanraking met het Rode Kruis via het medisch zwemmen. In plaats van daar alleen maar te zitten, ben ik actief geworden. Toen de welfare-afdelingen opgezet werden, ben ik in die van Oostzaan en Landsmeer terecht gekomen. Ik heb diverse opleidingen voor het Rode Kruis gevolgd en was ook opgeleid om op te treden in geval van plaatselijke rampen. Gelukkig is dit in Oostzaan nooit nodig geweest. Ik ben jaarlijks meerdere keren met het Rode Kruis mee geweest om te assisteren tijdens vakanties. Zo ging ik met de boot (Henri Dunant) mee en naar het vakantiehuis IJsselvliedt in Wezep. In de Lishof ben ik in de cliëntenraad beland. Eind dit jaar stap ik daar uit na 20 jaar. Bij Bel Canto waar ik ook lang in het bestuur heb gezeten, heb ik ook afgebouwd. Ik zing nu alleen nog in het Seniorenkoor en breng bloemetjes langs bij de zieke leden. Ik organiseer ook nog het kienen in de Lishof.”

Speelt het geloof ook een rol in je vrijwilligerswerk?

‘Ik ben gereformeerd opgevoed in Rotterdam. We gingen daar naar de kerk, ik was lid van de jongerenvereniging en ging naar de catechisatie. Tot ik op mijn achttiende verhuisde naar Petten. Daarvandaan was het drie kwartier fietsen door weer en wind naar Krabbendam naar de kerk. Daar had ik geen zin in. Ik mocht wel op de zondagochtenden naar een kerkdienst op de radio luisteren”.

Op mijn vraag of het geloof een rol speelt in het doen van het vrijwilligerswerk is het even stil. Anny geeft aan dat zij wel denkt dat het meespeelt, maar weet het niet zeker. Het willen zorgen en anderen helpen zit ‘gewoon’ in haar.

Hoe bewaak je je grenzen?

“Ik kon nooit nee-zeggen. Als iemand vroeg of ik iets kon doen, was mijn antwoord al snel ja hoor, dat doe ik er ook bij. Ik ben nu 80 jaar en vind dat ik op mijn lijf moet letten. Ik wil zelf kunnen stoppen met activiteiten. Vorig jaar heb ik een heel mooi afscheid gehad op IJsselvliedt. Als ik door zou gaan tot het mis gaat, krijg ik ook geen afscheid meer. Ik wil ook niet dat de mensen straks zeggen, van heb je haar weer. Ik denk dat voor mij afbouwen verstandiger is dan zomaar te stoppen met activiteiten. Gelukkig had ik bij de EHBO een goede opvolgster als voorzitter en weet je dan dat de zaken voortgezet worden.”

Waar haal je je voldoening vandaan?

“Vooral uit het zorggedeelte bij het Rode Kruis en de Lishof haalde ik mijn voldoening”.

Ik geef dan aan dat zij veel bestuurstaken heeft gehad in de cliëntenraad, EHBO, Bel Canto. Dat is toch iets heel anders dan letterlijk zorgen voor mensen.

Anny: “Dat ging vanzelf, dat gaf geen problemen. Ik had altijd een secretaris/secretaresse die de notulen maakte en natuurlijk andere bestuursleden die ook altijd veel werk gedaan hebben.”

Wat voor effect had je vele vrijwilligerswerk op je gezin?

“Zij weten niet beter. Arie heeft gelukkig ook zijn activiteiten, doet ook veel vrijwilligerswerk en is actief bij de korfbalvereniging. Ik was door de week veel weg, Arie in het weekend.

Mijn schoonvader ging zelf veel mee met het Rode Kruis en zei altijd tegen Arie: “Laat haar maar gaan, want ze doet daar heel goed werk.”

Je hebt veel meegemaakt met je gezin

Anny vertelt over het ongeluk van haar zoon Cor op jonge leeftijd en het overlijden van haar zoon Peter. Ze is blij dat Corrie met de kinderen weer in Oostzaan is komen wonen zodat zij met deze kleinkinderen ook een band kan opbouwen. De familie is erg belangrijk voor haar.

Arie is inmiddels ook thuisgekomen van het voeren van de beesten en praat nog gezellig even mee. Hij geeft het belang aan van het plezier dat je moet hebben in het doen van vrijwilligerswerk.

Wil je nog iets kwijt?

“Ik ben bang dat er in de nabije toekomst minder vrijwilligers zullen zijn omdat iedereen langer door moet werken en dan minder tijd vrijmaakt voor vrijwilligerswerk. Ik vind het heel leuk dat ik als rasechte Rotterdammer een Gouden Greep heb ontvangen van de gemeente Oostzaan. Ik blijf, nu Annie Bekebrede er niet meer is, samen met Ans Woestenberg, actief om de nieuwe Gouden Greep-dragers welkom te heten in de groep.”

Lieve Anny, bedankt voor je gastvrijheid en je openhartigheid!

Wietske Wijnja